Bir Kalpte İki Nur!
Ben bir yolcuyum; hakikatin izinde yürüyen, nefsini aşkla terbiye etmeye çalışan bir kul… Yalnızlıkla imtihan oldum. Kalbimde yankılanan boşluk, bir eksikliğin habercisiydi. O eksiklik, yalnızca bir bedenin değil, bir ruhun yarımıydı. Rabbim, insanı bir nefisten yarattı. Sonra o nefisten onun eşini var etti. Ki biri diğerinin sığınağı, dostu, aynası olsun. O günden bugüne yürüyen her kul, kendi yarısını arar durur. Bulduğunda tanır; çünkü onun sessizliğinde kendi sesini duyar, onun bakışlarında kendi hikayesini görür. Ben de böyle tamamlandım. Bir elmanın iki yarısı gibi… Ayrı gibi duran ama içten içe bir bütünün parçası olan… Onunla kalbim sükûna erdi. Onunla dualarım derinleşti. Onunla secdemde diz çöktüğümde, artık yalnız değildim. Çünkü Rabbim, “Sevgi ve merhamet koydum aranıza” demişti. Ve ben bunu hissettim. Ey gönlünde eksiklik duyan! Bil ki, tamamlanmak bir başkasında değil, Allah’ın kudretinde saklıdır. Sen sabırla bekler, kendini O’nunla terbiye edersen; O sana, kalbini...
Yorumlar
Yorum Gönder